Τo 1988 o Τάκης Μουσαφίρης συμπλήρωνε μια δεκαπενταετία στο χώρο του τραγουδιού, έχοντας αποκτήσει το χαρακτηρισμό-στάμπα του «βασιλιά των σουξέ». Προσωπικά, θεωρώ ότι τον αδικεί αυτή η μονόπλευρη τοποθέτηση, καθώς ναι μεν ήταν ένας από τους κύριους εκφραστές του λεγόμενου «εμπορικού» τραγουδιού, αλλά δεν είναι λίγα τα πολύ σπουδαία κομμάτια που έγραψε. Ήτανε περιζήτητος απ’ όλες τις εταιρείες επειδή «πουλούσε», όμως τότε (ίσως ακόμη και σήμερα) ελάχιστοι έχουν διακρίνει την ευαισθησία και το συναίσθημα που κρύβονται μέσα σε πολλά από τα τραγούδια του…Για να «γιορτάσει» λοιπόν ετούτη την «επέτειο», θέλησε να παρουσιάσει στον κόσμο ορισμένες από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του μέσα από ένα «εκσυγχρονισμένο» τρόπο ηχογράφησής τους. Έτσι λοιπόν, τον Αύγουστο του 1988 κυκλοφορεί ο δίσκος «Καινούργια χρώματα», ο οποίος περιλαμβάνει 27 πασίγνωστες ή λιγότερο (έως καθόλου…) γνωστές δημιουργίες του Μουσαφίρη σε μορφή ποτ-πουρί, συν μία διασκευή.Ο δημιουργός τους ξανασκύβει επάνω τους και τις διασκευάζει μ’ ένα πιο σύγχρονο ήχο που εκείνη την εποχή ήταν ο ποπ. Υπάρχουν βεβαίως σε μεγάλο βαθμό και τα λαϊκά στοιχεία, αλλά φαίνεται ξεκάθαρα ότι ο σκοπός του ήτανε να «εκσυγχρονίσει» τα τραγούδια του και να τα κάνει πιο «προσιτά» κυρίως στη νεολαία που τότε δεν άκουγε τέτοια πράγματα.Ως προς το ερμηνευτικό μέρος, συνεργάζεται κατ’ αρχήν με τρεις τραγουδιστές που στο πρόσφατο ή απώτερο παρελθόν είχε πολύ στενή και άκρως επιτυχημένη δισκογραφική σχέση: Τον Δημήτρη Μητροπάνο, την Πίτσα Παπαδοπούλου και τον Στράτο Διονυσίου, στον απόηχο της τεράστιας επιτυχίας του άλμπουμ «Εγώ ο ξένος» λίγους μήνες νωρίτερα.Από εκεί και πέρα, παίρνουν μέρος ο -σχεδόν άγνωστος πέρα από τα όρια της Θεσσαλονίκης τότε- Πασχάλης Τερζής, ο Θανάσης Κομνηνός σε μια περίοδο που φαινόταν ότι είχε πολλές προοπτικές ανέλιξης και η Σοφία Εμφιετζή, ούσα μέλος της Αθηναϊκής Κομπανίας από το 1981 και μια από τις καλύτερες γυναικείες λαϊκές φωνές των τελευταίων τριάντα ετών.Η παρουσίαση των τραγουδιών μ’ ένα πιο σύγχρονο ήχο παρουσιάζει αρκετό ενδιαφέρον, αλλά ο δίσκος δεν «περπάτησε» όσο θα περίμεναν οι συντελεστές του και φυσικά η εταιρεία. Είναι χωρισμένα σε τέσσερις «ενότητες», δύο για κάθε πλευρά του παλιού βινυλίου. Περιλαμβάνονται τόσο οι παλαιότερες, όσο και οι -τότε- πιο σύγχρονες επιτυχίες του Τάκη Μουσαφίρη, αλλά και τραγούδια που δεν είχαν ακουστεί καθόλου ή ελάχιστα (λ.χ. «Θέλω να πω δηλαδή» και «Ο ζωντανός ο χωρισμός»).Οι στιγμές που ξεχωρίζουν από το άλμπουμ, είναι οι ερμηνείες της Παπαδοπούλου σε δύο μεγάλες επιτυχίες του Δημήτρη Μητροπάνου («Κάνε κάτι να χάσω το τρένο» και «Άκου»), αλλά και του Στράτου Διονυσίου στο «Εγώ δεν ήμουνα αλήτης» που αποτελεί μιαν εκ των κορυφαίων και διαχρονικότερων στιγμών του Δημήτρη Κοντολάζου. Ο Πασχάλης Τερζής τραγουδά κατά βάση παλιά και νεότερα «σουξέ» του Μητροπάνου χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία, ενώ ο τελευταίος εστιάζεται κυρίως στα αντίστοιχα της Ρίτας Σακελλαρίου («Μια ζωή πληρώνω», «Ένα τραγούδι πες μου ακόμα», «Έχω κι εγώ τα δικά μου»).Αυτός ο δίσκος έχει σχεδόν εξαφανιστεί σήμερα σε οποιαδήποτε μορφή. Σε βινύλιο σπάνια τον συναντάς, ενώ μπορεί η εταιρεία να τον εξέδωσε σε ψηφιακή μορφή το 1994 αλλά όλα δείχνουν ότι τον έχει αποσύρει. Είναι από τα ανεξήγητα της πολιτικής των μουσικών επιχειρήσεων στη χώρα μας…Παραγωγός ήταν ο Ηλίας Μπενέτος και η ηχογράφηση έγινε στο στούντιο Sigma Sound με ηχολήπτη τον Γιάννη Παπαϊωάννου.

Πολυ διαβασμένος νεστωρ.. Ειλικρινά έμαθα πράγματα πολυ ψαγμενα .. Ευχαριστούμε.